POSEŁ NA SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
JAROSŁAW ZIELIŃSKI

Szanowny Pan
Jarosław Gowin
Minister Sprawiedliwości
BPS/VII/IT/6/2012

Interpelacja poselska

w sprawie planowanej przez resort sprawiedliwości likwidacji znacznej części sądów rejonowych w Polsce, w tym części sądów rejonowych w województwie podlaskim
Ministerstwo Sprawiedliwości planuje wprowadzenie zmian w sieci sądów, polegających na likwidacji dużej części sądów rejonowych w Polsce lub (i) przekształceniu ich w wydziały zamiejscowe większych jednostek sądowych. Likwidacji mają ulec 122 sądy rejonowe, co stanowi ponad 1/3 wszystkich funkcjonujących dotychczas sądów tego szczebla.
Zapowiedzi te wywołują protesty i konflikty społeczne, w obronie zagrożonych likwidacją sądów zabiera głos samo środowisko sędziowskie, pracownicy administracyjni
i samorządy terytorialne oraz obywatele. Dochodzi nawet, jak w przypadku Bochni, do powoływania społecznych komitetów obrony przewidzianych do likwidacji sądów rejonowych. Plany resortu sprawiedliwości wygenerowały już spory pomiędzy poszczególnymi sądami walczącymi o przetrwanie oraz konflikty pomiędzy samorządami, które angażują się w obronę swoich sądów rejonowych proponując poszerzenie ich właściwości terytorialnej kosztem sądów sąsiednich, których rzecznikami są z kolei samorządy, na terenie których są one zlokalizowane.

Według autorów reformy projektowane zmiany mają obniżyć koszty i usprawnić funkcjonowanie sądów. Są to jednak argumenty, które nie zostały poparte żadnymi głębszymi analizami i ekspertyzami i budzą poważne wątpliwości związane z tym, czy planowana reorganizacja w ogóle przyniesie jakiekolwiek pozytywne efekty. W uzasadnieniu swoich propozycji Ministerstwo Sprawiedliwości nie przedstawiło konkretnych i wiarygodnych wyliczeń finansowych, które wskazywałyby na możliwe do osiągniecia rzeczywiste oszczędności i określałyby ich skalę. Nie wiadomo też, jak realnie przekształcenia te miałyby usprawnić pracę polskiego sądownictwa i przyczynić się do zwiększenia szybkości orzekania i skrócenia przewlekłości procesów sądowych. Z doświadczenia i statystyk wynika, że to dużo jednostki sądowe wymagają usprawnienia ich pracy, a wskaźniki świadczące o sprawności działania przemawiają raczej za dalszym funkcjonowaniem mniejszych jednostek, w których przy porównywalnej liczbie spraw przypadających na jednego sędziego okres oczekiwania na wyroki jest znacznie krótszy niż w dużych sądach. Dodatkowe obciążenie ich obowiązkami, po rozszerzeniu właściwości terytorialnej i podporządkowaniu im wydziałów zamiejscowych dotychczas odrębnych sądów rejonowych, może doprowadzić do jeszcze większych problemów w orzecznictwie tych jednostek. Wiele wskazuje na to, że planowane zmiany mogą przynieść efekty odwrotne do zakładanych - nie poprawią sytuacji w większych sądach, a sprawność działania mniejszych jednostek zostanie obniżona. Będzie to więc szkodliwe równanie w dół.

Przekształcenie części sądów rejonowych w wydziały zamiejscowe sądów rejonowych funkcjonujących w większych miastach utrudni sprawowanie kontroli ich pracy i nadzoru nad ich funkcjonowaniem. Powszechne i oczywiste doświadczenie w sferze zarządzania przekonuje, że skuteczny nadzór musi być procesem regularnym i ciągłym, czemu na pewno nie będą sprzyjać odległości pomiędzy miejscem pracy prezesów sądów rejonowych a usytuowaniem podporządkowanych im wydziałów zamiejscowych zlokalizowanych często w miastach oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów. Nie załatwią tego do końca nowoczesne środki komunikacji, zaś oszczędności finansowe będą iluzoryczne (niewielka różnica w dodatku funkcyjnym prezesa mniejszego sądu rejonowego i przewodniczącego wydziału
w sądzie rejonowym, koszty podróży służbowych związanych z obowiązkami prezesa sądu w stosunku do wydziałów zamiejscowych, koszty przejazdów służbowych delegowanych sędziów, koszty przewozu i przesyłki dokumentów, konieczność ich zabezpieczenia, zwiększone koszty połączeń telefonicznych itp.).
Podkreślić trzeba również, na co wskazywałem już w swojej interpelacji skierowanej w VI kadencji Sejmu do Ministra Sprawiedliwości 22 stycznia 2010 roku, że stabilność instytucjonalna struktur państwowych, w tym stabilność instytucji wymiaru sprawiedliwości est jedną z fundamentalnych wartości i jednym z warunków prawidłowego działania państwa. Obecne plany zmian w sieci placówek sądownictwa wywołują spotęgowany niepokój społeczny, zwłaszcza że podejmowane są one jednocześnie z likwidacją wielu innych instytucji publicznych - szkół wiejskich i zlokalizowanych w mniejszych miastach, placówek Poczty Polskiej, urzędów metrologicznych, posterunków policji, jednostek prokuratury, placówek kultury, szpitali i przychodni lekarskich. Świeżym i bolesnym kontekstem wzmacniającym złe skojarzenia jest niedawna likwidacja sądów pracy w wielu jednostkach sądownictwa. Aby wykonywać skutecznie swoje zadania, państwo musi zapewnić niezbędne do tego instrumenty, a do nich bez wątpienia należy zorganizowanie właściwych instytucji oraz zapewnienie im warunków działania.

Proponowane zmiany w sieci sądów rejonowych nie uwzględniają również związanych z tym kosztów społecznych, tym bardziej, że nie ma żadnej pewności co do tego, czy w ewentualnych wydziałach zamiejscowych powstałych w miejsce zlikwidowanych sądów rejonowych będą utrzymane wszystkie dotychczasowe części ich struktury (np. w sytuacji, gdy dotychczas w danym sądzie rejonowym funkcjonują wydziały: karny, cywilny, rodzinny i nieletnich oraz ksiąg wieczystych po przekształceniach część z nich może być z łatwością w ramach decyzji reorganizacyjnych zamykana). Nie istnieją też żadne gwarancje, że przekształcenie niektórych sądów rejonowych w wydziały zamiejscowe będzie ostatnim etapem tej „reformy” i że wydziały te nie będą później likwidowane. Wydłuży to drogę obywatela do sądu, utrudni dotarcie do niego stronom i świadkom, w szczególności uboższej części społeczeństwa, co będzie dotkliwe zwłaszcza na terenach dotkniętych dużym bezrobociem (znaczne odległości, rzadkie połączenia w komunikacji publicznej, koszty podróży).
Funkcjonowanie sądu wiąże się z potrzebą działalności adwokatów oraz radców prawnych i ich kancelarii. Likwidacja sądu rejonowego w danym mieście będzie powodowała przenoszenie aktywności adwokatów i radców prawnych do większych miast, co jeszcze bardziej utrudni i ograniczy mieszkańcom mniejszych miejscowości i tak pozostawiający wiele do życzenia dostęp do usług prawniczych.
Realność i prawdziwość powyższych prawidłowości potwierdza dotychczasowe doświadczenie jednostek sądowych funkcjonujących w ostatnich latach jako wydziały zamiejscowe większych sądów rejonowych.
Z działalnością sądów rejonowych ściśle wiąże się wykonywanie zadań jednostek prokuratury. Likwidacja sądów rejonowych może więc w sposób automatyczny, prędzej czy później, pociągać za sobą zamykanie prokuratur rejonowych. Pojawia się nawet obawa, że to samo może dotyczyć w przyszłości komend powiatowych policji zlokalizowanych w tych miastach i powiatach. Proces ten będzie prowadził w dalszej konsekwencji do zakwestionowania zasadności utrzymywania niektórych samorządów szczebla powiatowego w Polsce. Wszystko to oddala procesy społeczne od realizacji zasady zrównoważonego rozwoju kraju i poszczególnych regionów.
Należy zauważyć, że większość sądów zagrożonych likwidacją posiada dobre warunki lokalowe, w których tworzenie zaangażowane były i nadal są samorządy lokalne. W wielu przypadkach przekazały one do użytku sądu swoje obiekty i wniosły wymierny wkład finansowy w ich adaptację i remonty.

Wskazane okoliczności, argumenty i uwarunkowania dotyczą całej Polski, ale w sposób szczególnie intensywny ujawniają się w województwie podlaskim i wschodniej części naszego kraju. Wynika to z położenia, rozległości terytorialnej, struktury społecznej i uwarunkowań ekonomicznych tej części naszego kraju oraz realizowanej w ciągu ostatnich pięciu lat polityki rządu w stosunku do województw Polski wschodniej. Obrazują to z całą wyrazistością przedstawione niżej przykłady.

Jedno z zagrożeń dotyczy zapowiadanej likwidacji Sądu Rejonowego w Augustowie
i przekształcenia go w wydział zamiejscowy Sądu Rejonowego w Ełku. Za utrzymaniem samodzielnego Sądu Rejonowego w tym mieście, oprócz innych argumentów, które odnoszą się do wszystkich sądów rejonowych przemawia fakt położenia powiatu augustowskiego
w strefie przygranicznej i na obszarze atrakcyjnym turystycznie. W okresie letnim liczba ludności powiatu augustowskiego znacznie wzrasta, co sprzyja przestępczości i uzasadnia funkcjonowanie odrębnej i sprawnie działającej placówki sądowniczej. Innym argumentem jest bliskość przejść granicznych i wzmożony ruch nadgraniczny oraz związana z tym przestępczość graniczna. Sąd Rejonowy w Augustowie posiada dobre warunki lokalowe oraz potencjał kadrowy, który umożliwia rzetelne i sprawne wykonywanie nałożonych na niego zadań. Nie bez znaczenia jest rozległość terenu, jaki pozostaje w jurysdykcji augustowskiej placówki. W myśl proponowanych zmian sieci sądów rejonowych Augustów stałby się wydziałem zamiejscowym Sądu Rejonowego w Ełku, co znacząco utrudni sprawowanie władzy sądowniczej na obszarze powiatu augustowskiego. Podporządkowanie ewentualnego wydziału zamiejscowego Sądowi Rejonowemu w Ełku stwarzałoby szereg trudności wynikających z tego, że właściwość terytorialna ełckiego Sąd Rejonowego jako podstawowej jednostki organizacyjnej sądownictwa rozciągałaby się na obszarze dwóch województw - warmińsko - mazurskiego i podlaskiego. O ile podporządkowanie Sądu Rejonowego w Ełku Sądowi Okręgowemu w Suwałkach jest rozwiązaniem pożądanym (opowiadałem się za nim w swoich wystąpieniach kierowanych do Ministra Sprawiedliwości), o tyle połączenie części obszaru dwóch województw przy wyznaczeniu właściwości terytorialnej Sądu Rejonowego byłoby decyzją błędną. Sąd Rejonowy działałby wówczas w jednym województwie, a jego wydział zamiejscowy w innym, co stwarzałoby szereg barier w codziennej współpracy z innymi instytucjami, a w szczególności z prokuraturą i policją.

Zagrożenie konfliktem społecznym stwarzają, o czym już wspominałem, wysuwane przez niektóre samorządy terytorialne propozycje ratowania jednych sądów kosztem drugich, tak jak czyni to w swoim wystaniu z dnia 10 stycznia 2012 roku skierowanym do Pana Ministra starosta augustowski Franciszek Wiszniewski sugerując przekształcenie Sądu Rejonowego w Sejnach w wydział zamiejscowy Sądu Rejonowego w Augustowie lub poszerzenie właściwości terytorialnej Sądu Rejonowego w Augustowie o przekształcone w wydziały zamiejscowe sądy rejonowe w Sejnach i Grajewie.

Efektem proponowanej reorganizacji sieci sądów rejonowych, o czym także już wspominałem, jest skłócenie ze sobą placówek sądowniczych oraz samorządów terytorialnych. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem oraz Sądu Rejonowego w Zambrowie. Powstał w tej sprawie spór o to, który z tych sądów ma pozostać samodzielną jednostką, a który ma być przekształcony w wydział zamiejscowy tego drugiego. Spór ten antagonizuje nie tylko działaczy samorządowych, ale również mieszkańców obu miast i powiatów. Rada Miasta Zambrów 29 grudnia 2011 roku przyjęła stanowisko, w którym słusznie podkreśla, że „plan likwidacji Sądu Rejonowego w Zambrowie i rozparcelowanie go pomiędzy Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem a Sąd Rejonowy w Łomży jest [dla społeczności lokalnej] niezrozumiały i sprzeczny z interesem społecznym”. Rada Miasta Zambrów przywołuje przy tym konkretne argumenty przemawiające za utrzymaniem placówki rejonowej w tym mieście. Zambrów jest miastem powiatowym o znacznej wielkości (23 tys. mieszkańców). Baza lokalowa Sądu Rejonowego w Zambrowie jest w dobrym stanie, a ponadto władze miasta Zambrów wydały pozytywną decyzję o rozbudowie sądu. Należy odnotować ten fakt jako troskę lokalnego samorządu o placówkę Sądu Rejonowego, której istnienie w tym mieście jest ze wszech miar uzasadnione. Podobne stanowisko zajął w tej sprawie Zarząd Powiatu Zambrowskiego. Władze powiatu podkreślają, że „likwidacja Sądu Rejonowego w Zambrowie nie przyniesie pożądanych efektów ekonomicznych, a jedynie zburzy sprawnie funkcjonującą strukturę organizacyjną”, podkreślają, że Sąd ten mieści się w dogodnym miejscu, jest wyposażony w nowoczesny sprzęt, dysponuje odpowiednią liczbą sal rozpraw oraz pomieszczeń dla sędziów i urzędników sądowych. Zarząd Powiatu Zambrowskiego przywołuje również inny przekonujący argument w postaci obserwowanego rozwoju gospodarczego miasta i powiatu, co generuje wzrost liczby sporów rozpatrywanych przez sąd cywilny i wzrost przestępczości podlegającej rozpoznaniu przez sąd karny.


Równie zasadne argumenty przywołują władze samorządowe miasta i powiatu Wysokie Mazowieckie w sprawie utrzymania Sądu Rejonowego w tym mieście. Ze stanowiska zajętego przez wszystkie samorządy powiatu wysokomazowieckiego (władze powiatu wysokomazowieckiego, miasta Wysokie Mazowieckie, miast i gmin Ciechanowiec, Czyżew, Szepietowo oraz gmin Wysokie Mazowieckie, Klukowo, Kobylin Borzymy, Kulesze Kościelne i Nowe Piekuty) wynika, że akceptują one proponowane przez resort sprawiedliwości zmiany pod warunkiem, że zapewnione zostanie dalsze istnienie Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem. W uzasadnieniu swojego stanowiska samorządowcy przywołują słuszne i niepodważalne argumenty w postaci tradycji Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem (Sąd w tym mieście został zlikwidowany w 1975 roku w wyniku komunistycznych represji, a przywrócony dopiero w 1991 roku przez władze niepodległej Rzeczypospolitej), dużej rozległości terytorialnej powiatu i znacznej liczby jego mieszkańców (60 tys.), zbudowanej sieci połączeń umożliwiających dostęp mieszkańcom miast i gmin wchodzących w skład powiatu do wymiaru sprawiedliwości w mieście powiatowym Wysokie Mazowieckie. Kolejnym argumentem przemawiającym za pozostawieniem sądu w Wysokiem Mazowieckiem jest dobra baza lokalowa, wystarczająca liczba sal rozpraw i pomieszczeń pomocniczych. Oprócz tego środowiska samorządowe reprezentujące mieszkańców powiatu wysokomazowieckiego podkreślają kwalifikacje sędziów zatrudnionych w Sądzie Rejonowym oraz załatwianie spraw sądowych bez zbędnej zwłoki. w pełni potwierdzając argumenty zarówno samorządowców powiatu zambrowskiego, jaki i wysokomazowieckiego oraz solidaryzując się z ich stanowiskiem pragnę jednoznacznie podkreślić, że w zaistniałej sytuacji jedynym racjonalnym rozwiązaniem i szansą na zażegnanie powstałego konfliktu, który może wyrządzić szkody społecznościom lokalnym nie tylko w odniesieniu do aktualnego przedmiotu sporu, ale również w dłuższej perspektywie (tak powstają trwałe, niepotrzebne i bezsensowne animozje pomiędzy mieszkańcami sąsiednich jednostek administracyjnych) jest odstąpienie od planów likwidacji któregokolwiek z tych sądów i pozostawienie ich jako funkcjonujących w dalszym ciągu odrębnych jednostek sądownictwa w postaci Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem i Sądu Rejonowego w Zambrowie.
W moim przekonaniu nie istnieje również żadne merytoryczne, finansowe ani społeczne uzasadnienie dla planu likwidacji Sądu Rejonowego w Sokółce i wcielenia go do Sądu Rejonowego w Białymstoku. Sąd Rejonowy w Sokółce jest największym spośród sądów przewidzianych do likwidacji w województwie podlaskim. Podporządkowanie go i tak już dużej jednostce Sądu Rejonowego w Białymstoku w żadnym razie nie polepszy jakości i sprawności działania wymiaru sprawiedliwości na tym terenie. Z posiadanych przeze mnie informacji wynika, że Sąd Rejonowy w Sokółce na przestrzeni wielu ostatnich lat osiąga najlepsze w całym okręgu białostockim wyniki mierzone odsetkiem spraw rozpatrywanych przez sądy pierwszej instancji, których czas trwania postępowania nie przekracza 12 miesięcy. W ostatnich trzech latach liczba etatów sędziowskich zmniejszyła się w tym Sądzie z 14 do 12, a liczba załatwionych spraw w przeliczeniu na jednego sędziego kształtowała się na poziomie ponad dwukrotnie wyższym aniżeli w niektórych innych większych sądach rejonowych. Sąd Rejonowy w Białymstoku jest obecnie jednym z największych sądów w kraju, zatrudnia 85 sędziów i 382 osoby należące do szeroko rozumianej administracji. Sąd ten w nieodległej przyszłości wymagać będzie raczej podziału na dwie mniejsze jednostki, jego jeszcze większe rozbudowywanie jest więc pozbawione racjonalności. Po ewentualnym przekształceniu Sądu Rejonowego w Sokółce w wydział zamiejscowy Sądu Okręgowego w Białymstoku prezes tej dużej jednostki musiałby sprawować nadzór, w tym w istotnej części na odległość, nad 97 sędziami, 25 referendarzami i ok. 420 osobami pionu administracyjnego. Skuteczność zarządzania i nadzoru nad taką strukturą będzie stała pod poważnym znakiem zapytania.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za utrzymaniem samodzielnego sądu w Sokółce jest bliskość przejścia granicznego z Białorusią w Kuźnicy Białostockiej oraz perspektywa otwarcia tzw. „małego ruchu granicznego” pomiędzy Polską a Białorusią.
Przy okazji trwającej obecnie dyskusji o sieci sądów rejonowych w Polsce pojawiają się różne propozycje odnoszące się do ich właściwości terytorialnej. Wobec dotkniętych subiektywizmem i wzajemnie sprzecznych propozycji zgłaszanych przez zainteresowane środowiska trudne i niebezpieczne byłoby dokonywanie zmian w tym zakresie obecnie, w czasie wielopłaszczyznowych konfliktów wywołanych zamierzeniami rządu. Jednakże po odrzuceniu błędnej koncepcji proponowanych zmian, gdy już opadną emocje, resort sprawiedliwości powinien zastanowić się nad tym, czy pewne racjonalne korekty terytorialne nie byłby potrzebne. Spośród wszystkich zgłaszanych ostatnio propozycji „rozbiorowych”
w województwie podlaskim wskazałbym jedną jako przykład godny rozważenia. Dotyczy to sugestii poszerzenia jurysdykcji Sądu Rejonowego w Sokółce o gminy pozostające dotychczas w obszarze kognicji Sądu Rejonowego w Białymstoku: Czarna Białostocka, Jaświły i Jasionówka. Służyłoby to wyrównywaniu obszaru działania i liczby spraw pomiędzy mniejszymi i większymi sądami. Zapewne podobnych sytuacji jest w Polsce znacznie więcej.
Podobnie niezrozumiały i nieuzasadniony jest zamiar likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie i przekształcenia go w wydział zamiejscowy Sądu Rejonowego w Łomży.


Realizacja tego zamiaru prowadziłaby do znacznego ograniczenia mieszkańcom gmin powiatu grajewskiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Grajewo nie ma połączeń kolejowych z Łomżą, a publiczna komunikacja autobusowa jest coraz bardziej redukowana. Siedziba Sądu Rejonowego w Grajewie znajduje się w bezpośredniej bliskości urzędów samorządowych, co sprzyja szybszemu załatwianiu przez obywateli dotyczących ich spraw bez konieczności poświęcania czasu na przemieszczanie się i ponoszenia dodatkowych kosztów. Powszechnie wiadomo, jakie bariery musi pokonywać przeciętny obywatel z powodu biurokratycznych przepisów, procedur i praktyk w polskich urzędach i instytucjach publicznych. Nie należy ich mnożyć. Szczególnie dotkliwa byłaby likwidacja Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Grajewie, która spowodowałaby konieczność częstych dojazdów mieszkańców 22-tysięcznego miasta Grajewo i całego ponad 50-tysięcznego powiatu po każdy wypis i zaświadczenie do położonej w odległości 60-100 km (w zależności od gminy) Łomży. Brak odrębnego Sądu Rejonowego w Grajewie oznaczałby zapewne zaprzestanie działalności Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej, co miałoby negatywny wpływ na resocjalizację jego podopiecznych, których część stanowią nieletni.
Z analizy porównawczej wpływu, załatwienia i pozostałości spraw oraz obciążenia sędziów w sądach rejonowych wynika, że wskaźniki te w Sądzie Rejonowym w Grajewie są co najmniej porównywalne z sądami w Białymstoku, Łomży i Warszawie. Przy podobnym obciążeniu pracą sędziów w stosunku do innych sądów w Sądzie Rejonowym w Grajewie znacznie szybciej zapadają rozstrzygnięcia, a to właśnie przewlekłość spraw sądowych stanowi dzisiaj jeden z najważniejszych problemów, z którymi musi uporać się polski wymiar sprawiedliwości.
Te i inne aspekty przemawiające przeciwko likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie przywołuje w swoim stanowisku z 29 grudnia 2011 roku Rada Powiatu Grajewskiego. Samorządowcy podkreślają również znaczenie rozpoczętej inwestycji polegającej na budowie nowej siedziby Sądu Rejonowego w Grajewie z udziałem powiatu, który przekazał na ten cel swoje grunty. W przypadku likwidacji Sądu Rejonowego poniesione nakłady zostałyby zmarnowane, a przewidywane oszczędności, i tak iluzoryczne, na pewno nie pokryłyby strat z tego tytułu.
Uzasadniony niepokój wzbudza również groźba likwidacji Sądu Rejonowego w Sejnach, mimo że należy on do najmniejszych sądów rejonowych w Polsce i w województwie podlaskim. Za utrzymaniem tego sądu przemawia przygraniczne położenie powiatu sejneńskiego na granicy z Republiką Litwy, co generuje szczególne rodzaje przestępczości (przemyt towarów i ludzi, przemyt samochodów pochodzących z kradzieży, przestępstwa akcyzowe i celne).


Sąd Rejonowy w Sejnach powstał stosunkowo niedawno, bo w 2004 roku, a na jego organizację, remonty i adaptację budynku wydano do grudnia 2011 roku około 800 tys. zł,
z czego udział finansowy Starostwa Powiatowego w Sejnach wyniósł prawie 680 tys. zł. W przypadku likwidacji Sądu Rejonowego nakłady te zostałyby zmarnotrawione.
Obecnie Sąd Rejonowy w Sejnach dysponuje bardzo dobrymi warunkami lokalowymi, jest zinformatyzowany, działa prawidłowo, szybko i sprawnie, od wielu lat zajmując najwyższe miejsca w okręgu, jeżeli chodzi o szybkość postępowania i rozstrzygania spraw przy porównywalnym w stosunku do innych sądów obciążeniu sędziów. W 2010 roku statystycznie na jednego sędziego Sądu Rejonowego w Sejnach przypadały 1264 załatwione sprawy. Statystyki świadczą w sposób niekwestionowany, że niewielka obsada kadrowa nie stanowi żadnej przeszkody w sprawnym i szybkim załatwianiu spraw. Przykład Sądu Rejonowego w Sejnach pokazuje, że najważniejszym kryterium, które powinno wyznaczać organizację struktur sądownictwa jest efektywność pracy sądów, a nie liczba zatrudnionych w nich sędziów.
Warto dodać, że w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Sejnach prowadzonych jest aktualnie ok. 13 tys. ksiąg wieczystych. Zdecydowany sprzeciw wobec planowanej likwidacji Sądu Rejonowego w Sejnach wyraziła w stanowisku z 30 grudnia 2011 roku Rada Powiatu Sejneńskiego akcentując, że decyzja taka „stanowiłaby jawne zanegowanie celów reformy administracyjnej kraju, której główną ideą było stworzenie powiatów jako centrów regionalnej integracji samorządowej oraz danie możliwości mieszkańcom kompleksowego załatwiania spraw indywidualnych właśnie na szczeblu powiatu”.

Wobec powyższego – działając na podstawie art. 14 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. Nr 73, poz. 350, z późń. zm.) – uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy wobec wielu oczywistych i niekwestionowanych argumentów przemawiających przeciwko likwidacji sądów rejonowych obejmującej jedną trzecią wszystkich sądów rejonowych w Polsce Ministerstwo Sprawiedliwości wycofa się ze swoich planów reorganizacji struktury sądownictwa prowadzącej do utrudnień i ograniczeń w dostępie obywateli do sprawnie działającego wymiaru sprawiedliwości?

2. Czy Pan Minister weźmie pod uwagę przedstawione okoliczności i uwarunkowania dotyczące działalności sądów rejonowych w województwie podlaskim i odstąpi od zamiaru likwidacji bądź przekształcenia w wydziały zamiejscowe sądów rejonowych w Augustowie, Grajewie, Sokółce, Zambrowie i Sejnach oraz zażegna konflikt pomiędzy społecznościami lokalnymi powiatu wysokomazowieckiego i zambrowskiego poprzez pozostawienie sądów rejonowych, które powinny nadal funkcjonować w obu tych miastach?

Wyrażam nadzieję, że Pan Minister zechce i będzie w stanie spojrzeć na organizację
wymiaru sprawiedliwości w naszym kraju z szerszej perspektywy społecznej i uzna racje
przemawiające za odstąpieniem od nieprzemyślanych i szkodliwych w swoich skutkach
decyzji, które budzą tyle sprzeciwu tak wielu środowisk i instytucji.
Białystok, 13 lutego 2012 roku

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość
ul. Wiejska 4/6/8 00-902 Warszawa
Biura Poselskie Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Jarosława Zielińskiego
ul. Kościuszki 32, 16-400 Suwałki, tel. (87) 566 55 48
ul. Józefa Piłsudskiego 11/3, 15-443 Białystok, tel. (85) 653 77 69
ul. Młyńska 20/6, 16-300 Augustów tel. (87) 644 57 73
e-mail: jaroslaw.zielinski@sejm.pl www.jaroslawzielinski.pl

Poseł na Sejm
Rzeczypospolitej Polskiej
Jarosław Zieliński

fot. Augustow24.pl